Van een tweede kans naar een nieuw thuis
Shiva – het hondje dat mijn hart stal
Na lang wikken en wegen besloot ik in oktober 2024 een vierde hond aan mijn roedel toe te voegen. Ik heb altijd gezegd dat ik ooit een hond met een rugzakje uit het asiel een kans wilde geven op nog een fijne tijd. Uiteindelijk kwam ik bij de seniorenopvang van de Hondenbescherming uit en stal Shiva mijn hart.
Shiva was een Boerenfox teefje van toen 9 jaar oud. Ze had samen met haar dochter gewoond bij mensen die aan drugs verslaafd waren en haar leven speelde zich thuis en op het plaatsje achter het huis af. Ze had enorm overgewicht toen ze bij de Hondenbescherming kwam.
Toen ze bij mij kwam woog ze nog ruim 14 kg, en dat terwijl haar ideale gewicht rond de 9 à 10 kg zat. Absoluut een vorm van verwaarlozing en ook wel echt gevaarlijk zwaar. Gelukkig viel ze goed af en bouwde ze nog een hele goede conditie op. Ze liep uiteindelijk wandeling van 5-7,5 km met de roedel mee en heeft echt nog met volle teugen genoten van het leven.
Nog een feitje dat ik vergeet te vertellen: Shiva vertrouwde mensen absoluut niet. In het asiel was er een iemand die haar - voorzichtig - aan mocht raken. Verder viel ze naar alles en iedereen uit met heel veel kabaal.
Gek genoeg accepteerde ze Suus, Melle en Elvis vanaf moment 1 en ging het met mij ook heel snel. Toen ze mee naar huis kwam had ik haar nog niet een keer aan kunnen raken, maar alles in mij zei dat ik haar die kans moest geven.
De avond dat ze met mij mee naar huis was gekomen kroop ze op schoot en binnen een week kon ik met haar knuffelen
Ze heeft mij echt laten zien dat je ondanks alle ellende die je hebt meegemaakt toch nog intens van het leven kan genieten. Het was zo’n bijzonder hondje die vanaf moment één in m’n hart zat.
In augustus 2025 heb ik haar helaas in moeten laten slapen.
Ze had een tumor achter haar oog die dusdanig groeide dat ze constant hoofdpijn had. Het leven was voor haar op dat moment niet meer comfortabel en ik heb haar toen los moeten laten.
Na het overlijden van Shiva zei alles in mij dat ik graag nog een keer een hond een kans wilde geven. Ondanks het verdriet van het gemis van Shiva, was ik ook heel dankbaar en blij dat ik haar nog een paar fijne maanden mocht geven. Ze heeft in die maanden gelukkig mogen ervaren wat een liefdevol, veilig thuis is met goede zorgen en ook echt hond kunnen zijn. 💚
Leo – de Griekse god die opnieuw mocht beginnen
Inmiddels had ik echter ook een vriend gekregen, dus moest er overlegd worden. Hij was niet zo’n voorstander van een vierde hond, maar toen ik verliefd werd op Leo kon hij niet anders dan met mij mee gaan om bij hem te kijken. Hij werd gelukkig ook op slag verliefd en na een paar bezoekjes en goed wikken en wegen mocht hij onze roedel komen versterken.
Leo is een Duitse Staande (kruising) van bijna 12 jaar oud. Hij komt uit Griekenland en is in de coronatijd geadopteerd door een alleenstaande mevrouw.
Van zijn tijd in Griekenland is weinig bekend. Hij is wel wat angstig aangelegd en vindt mannen spannend. Ook kan hij echt in elkaar duiken als bijvoorbeeld mijn vriend z’n stem iets verheft en is hij erg onzeker/bang iets verkeerd te doen. Of hij ook echt een slechte tijd in Griekenland heeft gehad durf ik dus niet met zekerheid te zeggen, maar het is wel aannemelijk dat er iets gebeurd is.
Toen hij in de coronatijd naar Nederland kwam, werd hij vooral aangeschaft zodat mevrouw niet alleen was en toch naar buiten kon. Na een tijd kwam ze erachter dat het toch wel veel werk was en het ook wel lastig was. Leo is een energieke hond die veel beweging nodig heeft.
Als hij z’n energie niet voldoende kwijt kan en/of mentaal uitgedaagd wordt, is hij erg vocaal en kan hij enorm gaan blaffen. Ik kan me voorstellen dat dit gedrag lastig is op het moment dat je de hond eigenlijk al te veel vindt. Ik denk dat hij daar ook veel op z’n kop heeft gekregen.
Op een gegeven moment brak deze dame haar heup en is Leo een aantal weken lang van hot naar her gegaan. Elke keer was hij ergens een week of twee en dan waren die mensen er weer klaar mee om op te passen. Dan ging hij weer naar het volgende adres.
Uiteindelijk besloot mevrouw hem af te staan aan de Hondenbescherming.
Toen ze hem ging brengen en de verzorgster zei dat ze afscheid mocht nemen, waren haar woorden “Dat hoeft niet hoor. Hij is al uit m’n hart” en liep ze zonder enkele emotie weg. 😞
Inmiddels woont deze knappe Griekse god bijna een jaar bij ons en is hij helemaal opgebloeid. Hij gaat graag mee op avontuur, is enthousiast en vrolijk en geniet met volle teugen van elke dag. Het is echt een grote kleuter die de hele dag bij mij wil zijn. Hij heeft ook echt humor en begint - nog steeds - steeds meer los te komen en ondeugend te doen. Echt onwijs leuk.
Instagram @nosetonature_
